Рацэпт шчасьця ад Вар’ята

Шмат якія людзі кажуць: “я мару пра віллу ля мора ў Чарнагорыі”, “я мару пра Фольксваген Туарэг” ці “я хачу быць багатым”, і вельмі расстрайваюцца з-за таго, што простаму супрацоўніку ІТ-індустрыі гэтыя рэчы не даступныя, а замуціць стартап ці пабудаваць свячны заводзік пад Самарай яны не маюць магчымасьці/ідэі/жаданьня.

Няўдачнікі! Як жа яны памыляюцца! Але каб не было шкада ў канцы, што жыцьцё пражытае толькі за Туарэг і крэдыт, каторы прыйзецца выплочваць унукам, вось вам мой рацэпт.

Тлумачу на прыкладзе: Туарэг – гэта машына. З гадамі яна ржавее. Яна разбіваецца аб першы слуп ці аб запарожац еблана, які паехаў на чырвонае святло і зарадзіў вам у бачыну. Але нават пры гэтым усім машыну як каштоўнасьць можна разглядаць у розных аспектах.

1) Туарэг – аўтамабіль, які дазваляе з пункту А прыехаць у пункт Б. Ад аўтамабіля ВАЗ 2106 за 6000уе яна адрозьніваецца толькі коштам, іміджам, якасьцю і камфортам. Калі твае адносіны да аўтамабіляў вось такія, і ты марыш пра Туарэг, а не пра ВАЗ 2106, тамушто ён, сцуко, круты, вялікі і бліскучы – можна адразу ісьці і забіваць сябе аб сцену. Іба цябе чакае наступнае: ты буддзеш хадзіць на нецікавую працу, рваць жопу за тое, каб цябе павысілі (разам з заробкам), мяняць працу на яшчэ больш заебучую але з большым заробкам, чакаць наступнага месяца, каб адкласьці лішнія 300 баксаў на “мару”, адмаўляючы сабе ў іншых благах. Пасьля возьмеш крэдыт, купіш гэтую тачку… і праз тыдзень пачнеш бухаць. Бо зразумееш, што памяняў жыцьцё на жэлезяку.

2) Туарэг – гэта ідэальны аўтамабіль. У яго самыя маккія падвескі, самыя клёвыя сядушкі і самыя лепшыя акустычныя уласьцівасьці салона. Але хуйня гэта ўсё. Пакуль у мяне ёсьць ВАЗ 2106, на які я, калі прыйду дадом, пастаўлю задні бампер ад Фарда 1968 года, які мне еле дастаўся на еБае. Далей гісторыя такая: ты здымаеш гараж, дзе вечарамі абвешваеш свой жыгуль, да цябе па вечарах пасьля тваёй працы заязджаюць сябры. Яны прыганяюць табе свае машыны, а ты настрайваеш ім карбюратары, і нават не бярэш за гэта грошай. Пасьля яны прыводзяць да цябе сваіх сяброў, якія ўжо гатовыя заплаціць. А ты сядзіш на працы і чакаеш, калі зможаш прыйсьці і па локаць залезьці ў іх карбюратар ці ў свой ВАЗ. У 45 год ты ўжо са спакойным сэрцам прадаеш паднадаеўшы Туарэг каб купіць рарытэтны Паршэ 911, які патрабуе рэстаўрацыі і для якога ты нават кінеш сваю жонку і 5-ых дзяцей адных на сваёй вілле ў Чарнагорыі, каб вылецць ў Афганістан, дзе нейкі чудак не дорага прадае такі рарытэт (дзе ён увогуле яго ўзяў!?). Кожны дзень пражываецца за любімай справай, і ты шчасьлівы.

Вывад: Шчасьце – гэта не тая мэта, якую ты хочаш дасягнуць, а працэсс, які вядзе цябе да мэты.

Пытаньне: Што для гэтага трэба рабіць?

Адказ: успомніць, аб чым ты думаеш кожны дзень, калі лягаеш спаць ці едзеш у метро на працу. Па сваім вопыце ведаю, што мара ціпа “Туарэг” жыве ў галаве не больш за 2 тыдні. Пасьля пачынае падабацца “Лэнд Крузер”.

Пытаньне: Чым херовая мэта “хачу быць багатым”?

Адказ: Таму што яна мае пад сабой рэзультат, а не працэс.

Пытаньне: А калі ў мяне няма ніякай мары і справа, якой я гатовы займацца кожны дзень – гэта ляжаць і глядзець па целеу футбік (сядзець у інэце, чытаць кніжкі)? Я – няўдачнік?

Адказ: Не, не няўдачнік. Проста змірыся, што ўсё тваё жыцьцё будзе – хадзіць кожны дзень на працу і ўкалываць, рэалізуючы мару кагосьці іншага і шчасьце тваё – глядзець футбік. І што Туарэг у цябе будзе толькі тады, калі выпадкова і незалежна ад цябе атрымаецца, што твая праца будзе высокааплочваймая.

У мяне ўсё, з задавальненьнем паслухаю рацэпты іншых аратараў.